niedziela, 18 sierpnia 2019

Rozkład widzialnych gwiazd

Robię sobie pewien mały projekcik, nic specjalnego (na pewno o tym napiszę) i przy okazji natknąłem się na takie ciekawe pytanie - jak wygląda rozkład ilości widzialnych gwiazd w zależności od odległości.

To, że wszystkie widzialne gołym okiem gwiazdy nie znajdują się zbyt daleko od nas wie chyba każdy amator astronomii . Ale jak bardzo daleko i ile z tych gwiazd? To dopiero jest ciekawe pytanie.

Żeby na nie odpowiedzieć, musiałem znaleźć jakieś katalogi gwiazd z których w prosty sposób mógłbym wyciągnąć odpowiednie dane. Listę katalogów które znalazłem zamieszczę na końcu, ja skorzystałem ostatecznie z HYG Database będącym kompilacją kilku innych katalogów.

Żeby nie przedłużać, oto rozkłady:

Rozkład widzialnych gwiazd w zależności od odległości, skala liniowa.

Rozkład widzialnych gwiazd w zależności od odległości, skala logarytmiczna.

Za gwiazdy widzialne uznałem te o wielkości gwiazdowej 6 lub niższej. Wikipedia podaje co prawda granicę widzialności jako 6,5 ale w rzeczywistości wielu ludzi nie będzie prawdopodobnie dostrzec gwiazd o magnitudzie 5 albo i niższej. 6-ka jest takim trochę kompromisowym zaokrągleniem, zresztą dla innych granicznych wartości rozkład wygląda bardzo podobnie, co jest wystarczająco dobre dla pokazania ogólnego trendu.

Jak widać, ogromna liczba widzialnych gwiazd znajduje się w odległości maksymalnie 500 lat świetlnych, a praktycznie rzecz biorąc 90% tych gwiazd znajduje się w odległości 1000 ly lub bliżej. Żadna nie znajduje się dalej niż 3500 lat świetlnych.

Więc jeśli kiedyś ktoś wam powie (ja jeszcze tego nie słyszałem ), że gwiazdy które świecą na nocnym niebie są tak daleko, że zanim ich światło do nas dotrze zdążą się zestarzeć i umrzeć, możecie śmiało odpowiedzieć, że to bzdura - gwiazdy żyją miliardy lat a ich światło dociera do nas w ciągu kilkuset lat .

* * *

Katalogi, które znalazłem:

Wszystkie obrazki zostały wykonane przeze mnie przy wykorzystaniu programów OpenOffice oraz Gimp.

niedziela, 11 sierpnia 2019

Rocznica lądowania na Księżycu i nie tylko, czyli trochę refleksji o ludzkiej naturze

Niedawno obchodziliśmy 50-tą rocznicę lądowania na Księżycu w związku z czym w internecie zaroiło się od odpowiednich artykułów i filmików opowiadających o osiągnięciach naukowych z tym związanych, o historii podboju kosmosu itp.

Ja chciałbym na to wydarzenie spojrzeć z trochę innej strony.

W czasach, gdy ludzie zaczynali latać w kosmos i stawiali pierwsze kroki na księżycu, w Stanach Zjednoczonych ciągle żywa była segregacja rasowa i obowiązywały prawa zakazujące zawierania małżeństw międzyrasowych!

Dzisiaj, 50 lat po lądowaniu pierwszych ludzi na Srebrnym Globie wciąż istnieją ludzie uważający, że osoby innych ras nie są tak naprawdę ludźmi.

Niedługo będziemy obchodzić inną okrągłą rocznicę - 80 lecie wybuchu drugiej wojny światowej. Ideologa która tego dokonała była winna śmierci milionów ludzi - w tym Polaków. Dzisiaj ciągle jest ona żywa i spotyka się nawet z sympatią ze strony zwykłych ludzi, ale też polityków oraz Kościoła. W internecie nietrudno znaleźć ludzi, którzy nie mają żadnego problemu z wysyłaniem innych „do gazu”

Wydaje nam się, że zaszliśmy tak daleko, że jesteśmy tacy zaawansowani. Mentalnie jednak nie różnimy się niczym od prehistorycznego jaskiniowca. I tylko maczuga którą trzymamy jest bardziej zaawansowana.

A tak właściwie to jest nawet jeszcze gorzej.

Kiedyś ludzie starannie przekazywali zdobytą przez pokolenia wiedzę. Była ona niskiej jakości, była zawodna ale często pomagała przetrwać i czasem nawet ratowała życie.

Dzisiaj kiedy dysponujemy tak wielką wiedzą o otaczającym nas świecie, pierwszy lepszy znachor, celebryta czy nawet zwykła „Karyna z interneta” ma więcej posłuchu dla bzdur przez siebie szerzonych niż jakikolwiek doktor czy profesor nauk - pomimo że wiedza którą dysponują ciągle dotyka kwestii przetrwania, życia i śmierci.

Na koniec może wyrażę jednak trochę optymizmu - nie jest być może aż tak źle. Tak, ciągle istnieją ludzie nienawidzący innych ludzi na podstawie ich rasy, płci, orientacji, religii. Ciągle istnieją rasizm, homofobia, faszyzm. Ludzie wolą wierzyć też w bzdury zamiast rzetelnie nauczyć się czegokolwiek.

Ale jest też sporo ludzi, którzy tacy nie są, którzy z tym walczą. Wyrażam głęboką nadzieję, że kiedyś zwyciężą.

niedziela, 7 lipca 2019

Trochę spóźnionych przemyśleń

Jakiś czas temu ukazał się film „Kler” ukazujący „trochę inny” obraz Kościoła niż ten reklamowany przez księży i biskupów. Potem „Tylko nie mówi nikomu” opowiadający o zatrważającej skali pedofilii w organizacji mieniącej się (m.in.) źródłem moralności. I o pedofilii w Kościele zrobiło się głośno.

Na pytanie pewnej osoby, czy też oglądałem ten film odpowiedziałem, że nie - raz, że nie lubię oglądać takich przykrych filmów, dwa - nie musiałem go oglądać, bo wiem jak wygląda ta kwestia już od dawna. Na co owa osoba spytała mnie niemalże z przekąsem - a co, ciebie też molestowali?

O pedofilii w Kościele i o jej skali wiadomo było już od dawna. Nawet tu w Polsce, chociaż ja dowiadywałem się o tym siłą rzeczy głównie z zagranicznych źródeł. Tylko że ludzie nie chcieli tego słuchać albo może nawet nie docierały do nich tego rodzaju wiadomości. Teraz po prostu nie mieli wyboru, bo zrobiło się o tym głośno.

Za to tego typu reakcje - wyśmiewanie poglądów ateistów, że niby stracili wiarę bo byli molestowani istnieją bodajże od tak dawna, jak długo istnieje ten temat. I jest to w dwójnasób obrzydliwe. Raz - wyśmiewanie się z ofiar. Jak bardzo trzeba mieć skrzywiony kręgosłup moralny, żeby robić coś takiego? Dwa - jest to dodatkowo próba zdyskredytowania krytycznych wobec wiary/religii poglądów przy pomocy poniżania osób takie poglądy posiadających.

W moim otoczeniu mówili o tym przede wszystkim ludzie wierzący i praktykujący - bo dla nich bodajże było to największym szokiem. Z początku zresztą próbowali się bronić: no bo czemu oni opowiadają o tym dopiero teraz?!

Ależ o tym mówiono od dawna! Ale gdy na ten przykład takie dziecko przyszło z płaczem do domu, bo ksiądz je „dotykał”, to często jeszcze dostało pasem za to, że opowiada takie rzeczy. Mówienie źle o księżach to był temat tabu a osoby takie i ich rodziny dodatkowo jeszcze były „przekonywane” przez przedstawicieli Kościoła do tego, aby siedzieli cicho.

Po pierwszym szoku i próbie wyparcia/zaprzeczenia tym faktom przychodziło pogodzenie - „No tak, rzeczywiście, obrzydliwe że tak robili. No i czemu biskupi ich chronili?” itp. Ale nie następowało żadne dalsze wyciąganie wniosków - a może ta organizacja jest zła? Może nie warto do niej należeć? Może lepiej się odciąć? Wierzyć po swojemu?

A potem przyszły wybory do europarlamentu i temat dosłownie się skończył jak ucięty nożem! I cisza.

Prawda - w mediach od czasu do czasu można coś na ten temat przeczytać czy usłyszeć, ale na mój gust nie zachodzi to z częstością większą, niż kiedyś. A ludzie przyzwyczajeni do wszelkich podłości jakie dokonują ci „na górze” po prostu odbierają to jako kolejny przykry fakt z otaczającej nas rzeczywistości.


A sam Kościół i środowiska katolickie? Kościół oficjalnie oczywiście potępił tego rodzaju praktyki (które sam przecież stosował ) i zapewnił, że z tym już koniec, teraz będzie już tylko pomagał ofiarom, współpracował z organami ścigania itp. Po czym roześmiał się ludziom w twarz z godną siebie pychą odmawiając wydania dokumentów w sprawie molestowania dziecka (słyszałem o jednym konkretnym takim przypadku, nie wątpię jednak, że było ich więcej).

Oprócz oficjalnego stanowiska, przeznaczonego dla opinii publicznej i żeby zamknąć gęby ujadającym prześladowcom zaserwowano też, wcale nie pokątnie, propagandę oszczerstw, kłamstw i nienawiści.

Najpierw oberwało się bodajże wszystkim grupom zawodowym - od nauczycieli po murarzy, gdzie istnieć ma równie zatrważająca ilość pedofilów! Standardowo odgrzebano też stare brednie o homoseksualistach, tym razem dodając jednak „plot twist”: otóż okazuje się, że pedofilii w Kościele ma być winna tzw. „lawendowa mafia” - gejowskie lobby, które winne jest wszelkiej demoralizacji istniejącej w tej świętej instytucji.


Tymczasem na moim osobistym podwórku wydarzyła się pewna smutna rzecz. Zmarł pierwszy ksiądz proboszcz parafii, gdzie mieszkam (nie chcę pisać "mojej parafii" z oczywistych jak sądzę powodów). Człowiek o gołębim sercu, który tą parafię stworzył, z nią się zżył, który autentycznie pomagał ludziom.

Jeśli chodzi o mnie, do księży miałem niebywałe szczęście (szczególnie jeszcze biorąc pod uwagę to, co o stanie kapłańskim wiedzą już dzisiaj chyba wszyscy).

Nigdy nie chciałem tego pisać, bo uważałem że brzmi to pretensjonalnie - ja, antyklerykał piszący, że znał fajnych księży. To tak, jakby jakiś bigot pisał o swoich przyjaciołach-gejach . Ale tak właśnie było, a teraz akurat jest dobra okazja, abym mógł o tym wspomnieć.

Ci księża (a było ich trzech) byli, na ile zdołałem ich poznać, ludźmi dobrymi, bez żadnych większych przywar - i na ile mi wiadomo nie popełnili w życiu żadnej większej podłości. Do nas ministrantów (Sic! Byłem ministrantem ) mieli zawsze życzliwy stosunek i dużo cierpliwości, nawet gdy coś zbroiliśmy. Nawet najstarszy z nich, mający wśród parafian opinię bardzo surowego ascety, przy bliższym poznaniu okazywał się bardzo miłym i serdecznym człowiekiem.

To on zaszczepił we mnie zainteresowanie wiarą chrześcijańską, chęć samodoskonalenia oraz chęć myślenia, przyczyniając się poniekąd do mojego odejścia od wiary, co pewnie - gdyby się dowiedział - bardzo by go zasmuciło.

I nie chcę, żeby mnie ktoś źle zrozumiał - uważam, że Kościół Katolicki jest najzwyczajniej rzecz biorąc organizacją złą i najlepiej by było, gdyby został rozwiązany, albo przynajmniej traktowany na równi z wszystkimi innymi organizacjami (co w rezultacie i tak pewnie doprowadziłoby do jego rozwiązania, ale niekoniecznie). Ale tak sobie czasem myślę, gdy dopadnie mnie nostalgia - gdyby ludzie wierzący, albo chociaż przynajmniej sami księża byli po prostu lepszymi ludźmi, w o ile lepszym byśmy żyli świecie.

A tymczasem pewien pracownik Ikei został zwolniony z pracy za to, że cytował fragmenty Biblii mówiące o tym, że geje powinni umrzeć. I nagle dowiedzieliśmy się ze strony środowisk prawicowych i katolickich, że jest to niezbywalna część jego chrześcijańskiej wiary (a Ikea nie miała prawa go zwalniać)!

Gdyby ludzie którzy tak uważają byli w znaczącej mniejszości, można by się z tego pośmiać i podrwić. Ale takich ludzi jest dużo i mają oni (szczególne w obecnych czasach) olbrzymi, decydujący wręcz wpływ na to, w jakim świecie żyjemy. Więc jedyne co mogę zrobić to czuć smutek.

sobota, 23 marca 2019

Ile dwutlenku węgla wytwarzam jadąc autem?

Dużo się mówi o tym, ile człowiek (zarówno w sensie jednostkowym jak i cywilizacji) wydala do atmosfery dwutlenku węgla. Obliczenia, które chcę tu przeprowadzić na pewno nie raz już prezentowano, ale ja ich nie pamiętam – a dzisiaj w trakcie powrotu z pracy naszła mnie taka myśl: „ciekawe, ile CO2 spalę samochodem w porównaniu z tym, co wydycham”. I o ile pewnie mógłbym to bez problemu sprawdzić w internecie, o tyle policzenie tego jest względnie łatwe a dla mnie dodatkowo przyjemne, dlatego postanowiłem policzyć to sam.

Ilość wydychanego CO2

Dane:

Skład wydychanego powietrza: CO2 = 4%

Objętość oddechowa: 0,5L

Ilość oddechów na minutę: 16 do 24, średnio 20

Gęstość CO2: 1,98 kg/m3 = 1,98 kg/1000L

W ciągu roku wykonujemy

365,25 dni * 24h * 60min * 20 oddechów = 10 519 200 oddechów

co daje nam:

0,5 L/oddech * 10 519 200 oddechów = 5 259 600 L wydychanego powietrza

w tym 4% to CO2, co daje nam:

0,04 *  5 259 600 L = 210 384 L wydychanego CO2

CO2 ma gęstość 1,98 kg / 1000L, co daje nam

1,98 kg/1000L * 210,384 1000L = 416,5 kg

Zbliżone wartości można znaleźć w internecie, dokładna wartość nie jest zresztą ważna.

Ilość spalanej benzyny

Benzyna to głównie węglowodory, co z dużym przybliżeniem można zapisać jako

CnH2n

Węgiel ma masę molową 12, wodór 1, więc węgla w węglowodorze jest 12/14.

CO2 ma masę molową 44, więc z danej ilości węgla powstaje 44/12 CO2.

Gęstość benzyny wynosi ~0,75kg/L

Z litra benzyny powstanie więc

44/12 * 12/14 * 0,75kg/L = 2,36kg CO2

I tu również można znaleźć w internecie praktycznie te same wartości, i tak samo jak wyżej dokładna wartość nie ma aż tak wielkiego znaczenia).

Z moich zapisków wynika, że rocznie spalam jakieś ~1300 L benzyny, co daje nam:

1300 * 2,36kg = 3068kg CO2

Co stanowi ponad 7 razy więcej, niż wydycham!

niedziela, 23 grudnia 2018

Żałoba narodowa

Będę pisał o żałobie narodowej, jaką ogłosił prezydent z powodu śmierci polskich górników. Nie chodzi mi jednak o to konkretne wydarzenie - od dawna chciałem o tego typu żałobach napisać, a to wydarzenie jest jedynie ku temu pretekstem.

Prezydent ogłosił na dzisiaj żałobę narodową. Zrobił to, ponieważ w czeskiej kopalni zginęło 12 polskich górników. Jest to wydarzenie smutne i z pewnością jest ono tragedią dla owych górników oraz ich bliskich. Ale porównajmy to z pewnymi liczbami.

Na polskich drogach w wypadkach ginie rocznie kilka tysięcy osób. W zeszłym roku było to 2831 osób, co przekłada się na prawie 8 osób dziennie! A to jest wartość średnia!

W miesiącach zimowych, z powodu wychłodzenia organizmu ginie zbliżona do powyższych ilość ludzi.

Wszystkich zgonów w ubiegłym roku było w Polsce prawie 403 tysiace - 2017 roku codziennie "znikała" mała miejscowość, 1100 osób!

Takich faktów można by przytaczać więcej.

W tym momencie znalazłyby się pewnie osoby, które oskarżyłyby mnie o bezduszność, może nawet swego rodzaju okrucieństwo, brak empatii itp.

Uważam, że osoby takie albo same bardzo porządne, ale nie zastanawiały się nigdy nad tym tematem, albo są - tak jak nasi politycy - zakłamanymi cynikami, którzy dla własnych celów (jakiekolwiek by one nie były) wykorzystują fakt śmierci tych ludzi!

Każda śmierć człowieka jest tragedią (no, może poza jakimiś skrajnymi przypadkami - naprawdę, nie jestem żadnym "absolutystą"). Dlaczego w takim razie śmierć niektórych powoduje obchodzenie "żałoby" narodowej a innych nie?

Odpowiedź jest smutna - po prostu niektóre śmierci są bardziej medialne niż inne. I to nie ja negując zasadność obchodzenia tej żałoby jestem bezduszny i pozbawiony serca, tylko ludzie, którzy na fali owej medialności próbują coś osiągnąć.

W mojej - i jestem praktycznie pewien, że w każdej innej rodzinie - zdarzały się przypadki śmierci. Były to śmierci z przyczyn naturalnych, z choroby czy w wypadkach, także tych w pracy. Były to wydarzenia smutne, tak jak dla rodzin i znajomych tych górników smutna i tragiczna była ich śmierć. Ale tamci górnicy są mi obcy. I są obcy ogromnej liczbie osób. Nawet gdybym uznał zasadność takiej żałoby, i tak nie byłbym w stanie jej obchodzić. I nie wierzę że inni byliby w stanie czuć jakiś głębszy smutek z tego powodu.

Rodzinom górników rząd powinien pomóc. W sposób zwykły, tak jak powinien pomóc każdemu obywatelowi w podobnej sytuacji, ale też w sposób szczególny spowodowany specyfiką tej sytuacji. Nie znam szczegółów tej sprawy, ale na podstawie tego, co słyszałem, sugerowałbym jakieś zainteresowanie prowadzonym w Czechach śledztwem lub jego wymuszenia na Czeskim rządzie, jeśli takowe nie ruszy oraz pomoc w uzyskaniu odszkodowań ze strony czeskiej (czy to od czeskiego rządu czy pracodawcy). A dziennikarze rzecz jasna też powinni o tym pisać. Ale robienie medialnego szumu, żałoba na pokaz itp. to wg mnie oznaka cynizmu i braku empatii.

Na koniec tylko dodam jeszcze, że nie uważam, że takiej żałoby nigdy nie powinno się wprowadzać. Powinny być to jednak wydarzenia zarezerwowane dla naprawdę wstrząsających i wielkich tragedii. Nie podam tu żadnych kryteriów, bo takich kryteriów nie można podać - i pewnie do każdej takiej decyzji można by się przyczepić. Ale powinniśmy się jednak ograniczać z obchodzeniem takich smutnych okazji, bo w końcu całkiem się do tego przyzwyczaimy i dosięgnie nas znieczulica.

Czego nikomu nie życzę.

* * *

Źródła statystyk:

wtorek, 29 maja 2018

Zgodność religii i nauki – komentarz

Robiąc małe porządki w RSSach (usuwając stare subskrypcje komentarzów) zobaczyłem przez przypadek jeden ze swoich starych komentarzy. Miałem chyba wtedy niezłe natchnienie albo teraz jest aż tak kiepsko ze mną, bo ciężko by mi było teraz lepiej to napisać .

A jako że strona artykułu pod którym był on umieszczony zniknęła, a na moim blogu panuje posucha (mimo iż mam parę tematów o których chciałbym napisać ), to postanowiłem umieścić tekst tego komentarza (który jakimś cudem zachował się w czytniku RSS) na moim blogu - w całości i bez żadnych zmian, i ze wszystkimi błędami .

Wg. adresu url komentarz pisany był mniej więcej w lipcu 2016.
https://www.totylkoteoria.pl/2016/07/edukacyjny-skandal-na-sdm.html?showComment=1469811791961

Enjoy

czwartek, 19 kwietnia 2018

Wykres z dwiema osiami Y w OpenOffice

Czasem chcemy przedstawić na jednym grafie wykresy w dwóch skalach (przykładowo wzrost i waga – tak sobie strzeliłem) – tj. takie, których wartości zawierają się w różnych zakresach.

Okazuje się, że istnieje bardzo prosty „trick” pozwalający to osiągnąć.

Po utworzeniu wykresu należy po prostu klikać po kolei prawym przyciskiem myszy na tych liniach danych które są w innej skali, wybrać „Formatuj serie danych...” a następnie w zakładce „Opcje” w opcji „Wyrównaj serię danych do” wybrać „Pomocnicza oś Y”.

Tytuł drugiej osi oraz jej skalę możemy ustawić dokładnie tak samo jak pierwszej osi Y.

Tutaj link do tutorialu w necie (po angielsku). Najważniejszy krok (to o czym pisałem) to część 4. Całą resztę można spokojnie ominąć, jeśli wie się coś niecoś o tworzeniu wykresów w OpenOffice.

Myślę też, że w innych arkuszach równie łatwo jest to zrobić (próbowałem w Googlowskich – porażka, ale tak, da się łatwo zrobić drugą oś Y).